Après-court: anatomia godziny po grze.

Istnieje godzina, która nie należy ani do sportu, ani do reszty dnia. Pomiędzy ostatnią piłką a powrotem do codzienności rozgrywa się coś, czego żaden trening nie nauczy.

Siedzisz przy stole lub na ławce, wciąż z podwyższonym tętnem, ale już z ustępującą potrzebą ruchu. Rakieta leży obok, czasem jeszcze ciepła od gry. Ktoś mówi coś, co w trakcie meczu nigdy by się nie zdarzyło — żart, który byłby nie na miejscu w intensywności wymiany, obserwacja, która wymagała oddechu, żeby zostać sformułowana. To jest après-court.

Après-court to nie pojęcie marketingowe. To fenomen socjologiczny znany przynajmniej od lat dwudziestych XX wieku, gdy londyńskie kluby tenisowe rozwinęły rytuał herbaty po grze jako integralną część doświadczenia sportowego. Wimbledon obsługuje strawberry season nie dlatego, że truskawki ze śmietaną są wyjątkowo smaczne. Dlatego, że jedzenie ich po meczu, z wciąż rozgrzanymi mięśniami, jest aktem rytualnym.

Projektując kolekcję Deuce Supply Co., zadaliśmy sobie pytanie: co człowiek nosi w tej godzinie? Co nie krępuje rozgrzanego ciała, ale nie wygląda jak odzież sportowa? Co można zabrać z kortu prosto na popołudniowe spotkanie bez poczucia dysonansu? Odpowiedź: gruba organiczna bawełna o pudełkowym kroju, minimalistyczny haft, ziemiste kolory, które nie krzyczą. Odzież dla godziny, która jest tylko Twoja.